Noites de Música Antiga nas Ruínas de San Domingos

Actualizado 24/06/2011 12:47

museo de pontevedra

Entre o 28 e o 30 de xullo, nas Ruínas de San Domingos, ás 22:00 horas, celebrarase a terceira edición do ciclo de concertos Noites de Música Antiga nas Ruínas de San Domingos que organiza o Museo de Pontevedra en colaboración do Conservatorio de Música Manuel Quiroga de Pontevedra.

A entrada é libre ata completar aforo. No caso de que as inclemencias do tempo non permitan a celebración dos concertos nas Ruínas, trasladarase esta ao Sexto Edificio do Museo na rúa Padre Amoedo, 3.

O programa é o seguinte:

28 de xullo Forma Antiqva

Centrado nos irmáns Pablo, Daniel e Aarón Zapico, e baixo a dirección deste último, Forma Antiqva é un conxunto de música barroca de formación variable que reúne aos intérpretes máis brillantes da súa xeración, sendo o grupo elixido para representar aos festivais españois de música antiga no I REMA (Réseau Européen de Musique Ancienne) Showcase 2007.

É convidado regularmente aos festivais de maior prestixio e importancia, como o Teatro Real, o Auditorio Nacional ou a Quincena Musical de San Sebastián logrando sempre o recoñecemento unánime de público e crítica. Así mesmo, a actividade internacional de Forma Antiqva está en constante e rápido aumento:

Forma Antiqva é artista exclusivo da compañía discográfica alemá Winter & Winter desde maio de 2009 e conxunto residente do Auditorio – Palacio de Congresos Príncipe Felipe de Oviedo.

Desde a súa fundación, Aarón Zapico é o seu director artístico e musical.

Concerto Zapico

Pablo Zapico, guitarra barroca

Daniel Zapico, tiorba

Aarón Zapico, clave e órgano

Música Ibérica para consort de continuo

A principios de 1600, A Cecchina, unha muller de carácter fero e emprendedor, afronta as súas primeiras actividades musicais baixo o estandarte familiar do Concerto Caccini, xunto co seu pai, o seu madrasta, a súa irmá e o seu irmán. Perseguindo esta atrevida iniciativa musical e coa mesma estratexia, Concerto Zapico reúne aos irmáns Aarón, Pablo e Daniel nun afán mutuo de explorar e ampliar as posibilidades do repertorio ibérico de clave e corda pulsada dos séculos XVII e XVIII.

La velada por fandangos comienza…

Fandango de España, JOSÉ BLASCO DE NEBRA (1702 - 1768)

Fandango, SANTIAGO DE MURCIA (1682 - 1735)

pero sin ser todo del diablo su son…

Obra por 5º tono. Preludio Grabe y Giga, SANTIAGO DE MURCIA (c1682 - c1740) segundo ARCANGELO CORELLI (1653 - 1713)

Toccata, GIOVANNI GIROLAMO KAPSBERGER (c1580 - 1651)

Obra de Lleno de Primer Tono, JOSEPH XIMÉNEZ (1600 - 1672)

y con alguna fina sutileza…

Preludio, CONTE LUDOVICO RONCALLI (s. XVII)

Passacaglia, GIOVANNI GIROLAMO KAPSBERGER (c1580 - 1651)

Bayle del Gran Duque, ANÓNIMO

siguen bayles populares de salón…

Improvisacións sobre Caponas y Chaconas

Colascione, GIOVANNI GIROLAMO KAPSBERGER (c1580 - 1651)

Partite diverse di Follia, BERNARDO PASQUINI (1637 - 1710)

Recercada I, DIEGO ORTIZ (1510? – 1570?)

Diferencias sobre El Baile de las Antorchas, ANÓNIMO

para poner fin así como empieza

Folía Gallega, SANTIAGO DE MURCIA (1682? – 1740?)

Fandango, DOMENICO SCARLATTI (1685 - 1757)


29 de xullo TREARCHI

María José Pámpano, violín e viola barrocos

Iníciase no estudo do violín barroco coa profesora Amandine Beyer e amplía a súa formación realizando diversos cursos de especialización con profesores como: Enrico Gatti, Mira Glodeanu, Petter Spissky, Pedro Gandía, Anxo Sampedro, Isabel Serrano, Lucy van Dael, Mandfredo Kramer... participando con diversas agrupacións.

Desde 2002 e ata a actualidade participa coa Orquestra Barroca da Universidade de Salamanca na que actúa baixo a dirección de Win ten Haven, Andrea Marcón , Pedro Gandía e Jacques Ogg entre outros. Así mesmo, forma parte da recentemente formada Orquestra Barroca Norte do Sul por Amandine Beyer e colabora con outros grupos de música antiga como Ars Combinatoria e a Orquestra Barroca da Casa da Música do Porto”.

Arquímedes Artal, viola da gamba

Estudou nos conservatorios de Salamanca e Sevilla frauta de pico, traveseira barroca e viola de gamba cos profesores Guillermo Peñalver, Ventura Rico e Pere Ros, obtendo o título superior de viola de gamba.

Asistiu a numerosísimos seminarios e cursos especializados en música barroca e romántica con instrumentos de época, recibindo clases dos flautistas Wilbert Hazelzet, Ricardo Kanji, Aldo Abreu, Philippe Suzanne e Frank Theuns, por citar algúns; violistas como Jordi Savall, Juan Manuel Quintana, Sara Cuningham, Vittorio Ghielmi, Itziar Atutxa, Rainer Zipperling, Norbert Zauberman, Philipp Pierlot, Marianne Müller ou Keneth Slowik. Así mesmo recibiu clases de cámara con diversas formacións musicais con membros do Giardino Armónico, de Música Antiga Köln, do cuarteto Fecstetics, Hopkinson Smith, Juan Carlos Rivera, Pedro Memersdorf, Emilio Moreno, Simon Standage, Neel Peres da Costa, etc.

Especialízase tamén noutro instrumento da familia de viola: o lirone, sendo un dos poucos intérpretes deste instrumento no mundo. É profesor de viola de gamba no conservatorio de Pontevedra.

Isabel Figueroa, violoncello barroco

Comeza os seus estudos de piano e violoncello en Vigo á idade de oito anos e proségueos nos Conservatorios da Coruña e Santiago de Compostela. Neste último é onde obtén o Título Profesional de Piano e os Títulos Superiores de Violoncello e Música de Cámara co profesor Dalibor Sebéstik, ao mesmo tempo que é bolseira da Nova Orquestra de Galicia, coa que toca por toda a xeografía galega.

De 1996 a 2000 prosegue os seus estudos de violoncello e música de cámara na Hogeschool voor de Kunsten en Utrecht (Holanda) cos profesores Elías Arizcuren e Jeroen dean Herder.

Desde 2005 a 2009 realiza a licenciatura en Música Antiga (especialidade Violoncello Barroco) na Escola Superior de Música e Artes Escénicas do Porto-Esmae (Portugal) cos profesores Marco Ceccato, Ana Mafalda Castro e Pedro Silva.

Toca habitualmente na Orquestra Barroca da Universidade de Salamanca, baixo a dirección de Pedro Gandía, a orquestra Al Ayre Español, dirixida por Eduardo López Banzo e con grupo Udite Amanti, dirixido por Ana Mafalda Castro.

Compaxina o seu traballo como profesora no Conservatorio Profesional de Vigo, coas súas actividades artística coa Orquestra Vigo 430, o Cuarteto Ephimere e TreArchi.

Programa

A convivencia entre a familia dos violíns e de violas de gamba existiu desde os comezos da súa historia. Especialmente frutífera foi a mestizaxe durante o século XVII ao longo de toda Europa.

As orixes máis populares dos violíns contrastaban co uso por parte da aristocracia de violas ou violóns. Os primeiros usualmente afinados por quintas e coa tapa posterior cóncava, producen un son máis directo. Violas apoiadas nas pernas, afinadas principalmente por cuartas e a tapa posterior plana, de son máis difuso e maior cantidade de harmónicos.

No século XVIII empezaron a separar os seus camiños ambas as formacións, aínda que existiron colaboracións puntuais.

Franz Joseph Haydn (1732-1809): Divertimento Hob XI: 96

  • Largo
  • Allegro
  • Menuet- Trio

Franz Joseph Haydn: Divertimento Hob XI: 97 Fatto per la felicissima nascita di S: Al: S: Prencipe Estorhazi

  • Adagio Cantabile
  • Allegro di molto
  • Menuet - Trio
  • Polonaise
  • Adagio
  • Menuet – Trio
  • Finale – Fuga

Vincenzo Ruffo (ca. 1508-1587):

  • El Travagliato
  • Durmendo un giorno
  • La gamba in basso e soprano

Johann Sebastian Bach (1685-1750): Variaciones Goldberg BWV 988b

  • Aria
  • Variatio 1
  • Variatio 2
  • Variatio 3. Canone all´Unisono
  • Variatio 4
  • Variatio 5

Johann Sebastian Bach: Sonata en sol menor BWV 1029b

  • Vivace
  • Adagio
  • Allegro


30 de julio La Bellemont

La Bellemont créase no verán de 2007, coa ilusión de conseguir unha interpretación do repertorio francés para viola dá gamba e baixo continuo baseada no pracer polo son per se e na retórica xestual. Para iso comezaron por construír un acompañamento no que clave e tiorba lograsen axuntar timbres, ataques, velocidades de arpexo, impulsos e dinámicas, creando unha base estable pero elástica sobre a que a viola puidese pór voz a un discurso retórico de gran riqueza e expresividade.

Sara Ruiz, viola da gamba

Estuda viola da gamba con Itziar Atutxa e Pere Ros en Madrid e posteriormente con Ventura Rico en Sevilla, onde obtén o Título Superior en 2005.

Amplía a súa formación violagambística con Lorenz Duftschmid en Trossingen (Alemaña) e con Vittorio Ghielmi en Lugano (Suíza).

Rafael Muñoz, tiorba

Estuda Instrumentos de corda pulsada do Renacemento e do Barroco con Juan Carlos Rivera, obtendo o Título Superior con Premio Extraordinario Fin de Carreira en 2005.

Realiza estudos de posgrao en interpretación laudística e música de cámara con Rolf Lislevand na Musikhochschule de Trossingen (Alemaña).

Laura Porto, clave

Estuda clave no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid con Alberto Martínez Molina, obtendo o Título Superior con Premio Extraordinario Fin de Carreira.

Ademais estuda música de cámara con Rolf Lislevand e ampla a súa formación clavecinística realizando masterclasses con Richard Egarr e Nicolau de Figueiredo entre outros.

Este concerto móstranos a voz de viola da gamba a través da música de Marin Marais. A música do concerto pertence pois ao exquisito repertorio para viola dá gamba e baixo continuo na Francia do século XVIII, momento de máximo esplendor deste instrumento.

O mozo Marin Marais comeza a tocar viólaa ao catorce anos de idade, despois de abandonar o coro de nenos de Saint Germain-l’Auxerrois ao perder a súa voz de soprano. Marais refúxiase na basse de viol (termo francés para viólaa dá gamba), converténdoa na súa nova voz. En moi pouco tempo e tras recibir durante soamente seis meses os ensinos de Mr. de Saint Colombe, o mestre de viola máis respectado de París, Marais entra a formar parte da corte musical de Luís XIV como ordinaire da Musique da Chambre du Roi pour viólea en 1679, desempeñando este cargo ata 1725, tan só tres anos antes da súa morte. Neste tempo, Marais publica cinco libros de obras para viólaa dá gamba con máis de cincocentas pezas. Nas súas composicións, Marais recolle a herdanza dos seus antecesores, os cales xa exploraran as posibilidades vocais de viola, pero vai un paso máis aló, profundando técnica e musicalmente ata dar á basse de viole unha dimensión transcendente como instrumento idóneo para imitar as inflexións da voz humana e expresar os sentimentos e paixóns da alma.

La voix de la viole

Marin Marais(1656-1728)

  • Muzette
  • Caprice ou Sonate
  • Le labyrinthe
  • Tombeau pour Mr. de Saint Colombe
  • Prelude & Chaconne

    Robert de Visèe (c.1650-c.1732)

    • Plainte
    • Rondeau
    • Chaconne pour le clavecin

    Gaspar Le Roux (ca.1660-ca.1720)

    • Folies d’Espagne

    Pode descargar o programa haciendo clic aquí

Deputación de Pontevedra Museo de Pontevedra